BlueMotion

Bij Volkswagen zijn we ervan overtuigd dat iedereen die op een verantwoordelijke manier met een Golf BlueMotion rijdt met één enkele tank tot in Rome kan geraken. En om dit kracht bij te zetten hebben we een doorsnee koppel zonder speciale rijopleiding de test in de praktijk laten uitvoeren.

Zowel aan mijn vriend (Christophe) als aan mezelf (Dorothée) moesten ze geen twee keer vragen of deze uitdaging misschien iets voor ons was. We waren meteen laaiend enthousiast. In de eerste plaats omdat we autoliefhebbers zijn, maar ook en vooral omdat we wilden aantonen dat een verantwoord en beheerst rijgedrag een reële invloed kan hebben op het aantal afgelegde kilometers en bijgevolg op het milieu.

Luik-Rome met een voor 57 euro gevulde brandstoftank. Dat is nog eens een kolfje (golfje) naar onze hand.

Uiteraard nemen wij de handschoen graag op, vastberaden om onze slag thuis te halen. Dinsdagnamiddag 29 september nemen we de sleutels van de VW Golf BlueMotion in ontvangst.

Na enkele richtlijnen over ecorijden vertrekken we richting Namen. Dit traject geldt als proefrit en zal meteen duidelijk maken of ons plan al dan niet haalbaar is. Onderweg kopen we 4 zakken grind van 25 kilo om de condities van de advertentie (250 kg) zo exact mogelijk te benaderen.

De eerste test blijkt redelijk overtuigend maar de uitkomst is nog verre van beslist. Het valt immers af te wachten of het gemiddelde verbruik nog verder zal afnemen naarmate de afstand langer wordt. Ook de toestand van de wegen die naar Rome leiden, zullen bepalend zijn. En dan zijn er nog de hoogteverschillen. Daar kijken we echt wel tegenop…

10 u.
De gerechtsdeurwaarder is op het appel, net zoals de cameratechnicus … Die installeert het materiaal in de wagen terwijl de gerechtsdeurwaarder de brandstoftank inspecteert en vervolgens verzegelt onder het waakzame oog van een camera, een fototoestel en een schare supporters.

11 u. ongeveer
Tijd om afscheid te nemen en, hop, we zijn vertrokken! Het gps deelt ons mee dat de afstand tot het Colosseum van Rome 1.430 km bedraagt. We maken ons geen zorgen verloren te zullen rijden. Alle wegen leiden naar Rome, toch? Het doel is dan wel tot in de Italiaanse hoofdstad te raken, maar de 'must' is aan de voet van het Colosseum raken...

Wij dus op weg naar Rome. Met arendsogen letten we op het verbruik en daardoor valt het ons ook pas echt goed op hoe oneffen de Belgische wegen er wel bij liggen. Geen paniek evenwel, we hebben waardevolle tips gekregen rond ecorijden. Wanneer we België verlaten, nadert het gemiddelde verbruik 4,5 l/100 km, maar dit is slechts het begin en de afstand zal de bepalende factor worden om het verbruik lager te dwingen. Afhankelijk van het wegdek varieert onze snelheid tussen 85 en 100 km/u.

Met enige opluchting verlaten we het bobbelige Belgische grondgebied! Op dat vlak is België duidelijk een kei…

De wagen laat zich heel aangenaam rijden. Hoe meer kilometers we achter ons laten, hoe beter ook het gemiddelde verbruik scoort. 4,3 l/100 km…4,2 l/100 km…4,1 l/100 km… even slaagden we er tijdens onze tocht zelfs in om 3,7 l/ 100 km te behalen! Ondertussen hebben we Straatsburg bijna bereikt en dringt het tot ons door dat we goed bezig zijn. De boordcomputer bevestigt ons vermoeden: de actieradius ligt voorbij het Colosseum. Dat gezegd zijnde blijven we toch met beide voeten op de grond – in Zwitserland kan onze prestatie immers nog serieus bergaf gaan… En dat brengt onze stemming terug naar down.

Om en bij de 300 km afgelegd. We houden voor de eerste keer halt en we maken van de gelegenheid gebruik om de eerste pilootwissel door te voeren.
We zijn opnieuw vertrokken. De naald van de brandstofmeter lijkt geen millimeter te wijken (hopelijk niet defect!). Het gemiddeld verbruik blijft afnemen naarmate de kilometers toenemen. Maar het gps besluit om ons rond Straatsburg heen te leiden en stuurt ons over een reeks secundaire wegen. We moeten zelfs een bebouwde kom doorkruisen… Nefast voor het verbruik, helaas! Toch slagen we erin het zaakje in de hand te houden zonder al te veel kleerscheuren.

Tweede halte en de voormiddag zit erop. De eerste bestuurder neemt het stuur opnieuw over. We laten de Vogezen achter ons en rijden het echte klimwerk tegemoet… dat wordt slikken voor onze brandstoftank!

De Sint-Gothard vergast ons op magnifieke bergen, alsof het ons omringende decor door een kind van zeven werd getekend. En we klimmen, hoger, hoger en nog hooooger.



DE ITALIAANSE GRENS

Eén van de merkwaardigste episodes van ons avontuur… Daar lonkt ze inderdaad: de Italiaanse grens. Haast symbolisch! Tijd om onze tocht visueel te registreren met de camcorder.’Stilte, we draaien'. Die stilte wordt helaas verstoord door de Italiaanse politie. De carabinieri gebiedt ons niet een-, maar tweemaal halt te houden aan de kant van de weg. Met het nodige zuiderse temperament en een dosis typisch Italiaanse fijngevoeligheid krijgen we te horen dat het filmen van de Italiaanse grens een grande problema is… Het betreft namelijk een militaire zone waar geheimhouding heerst…enzovoort enzoverder. Om een lang verhaal kort te maken: we moeten al ons beeldmateriaal wissen zodat er zeker geen stukje over de 'Italiaanse grens' achterblijft op onze camera. Alles wissen? Onze challenge deleten? Maar ze wijken geen duimbreed. Alles wissen. Tutto. Nog een geluk bij een ongeluk dat ze enkel de camcorder in mijn hand in het vizier hebben gekregen en niet het grote geschut achterin de wagen… We deleten de inhoud van de camcorder dan maar volledig in plaats van enkel de bewuste sequentie... We hebben dan ook niet de tijd gehad om voor ons vertrek een spoedcursus 'Camcorder van Miguel' te volgen. De funkiekjes van de camcorder zijn we dus kwijt, maar daar houdt het gelukkig bij op. Uiteindelijk krijgen we groen licht. We maken ons vlug uit de voeten voor ze de andere camera in de smiezen krijgen. Oef, dat was op het nippertje. We steken de grens een beetje in mineur over… We besluiten dan maar om zodra we kunnen opnieuw halt te houden. We zullen de gelegenheid te baat nemen om van plaats te verwisselen.

Gelukkig kregen we ook de wind in de zeilen. In Zwitserland en Italië zijn er namelijk heel wat wegen waar slechts 100 km/u. gereden mag worden, en tunnels met een beperking van 80 km. Tel daar nog de wegenwerken als bonus bovenop.

Nog een laatste pilootwissel in Italië om dan af te stevenen op Rome. We nuttigen nog wat mondvoorraad want de driehoekige autosnelwegboterhammetjes zijn allang verteerd… De vermoeidheid laat zich voelen maar onze motivatie houdt ons recht. Bovendien zien we de eerste borden met daarop eindelijk de belofte 'ROME'.


Ondertussen is het al donderdag 1 oktober!
± 6 u. We arriveren in de stadsrand van Rome en de zege komt binnen bereik. Het Colosseum is immers niet meer zo ver af en bovendien verloopt het verkeer vlot. Het gemiddeld verbruik is zelfs niet toegenomen tijdens de doorrit door Rome.

Het is zover! Daar staat het, vóór ons en helemaal uitgelicht. Magistraal. Majestueus. Magnifiek. Het gps meldt 'Bestemming bereikt' en dat klinkt als muziek in de oren. Yes! We did it! We hebben het gehaald! De boordcomputer deelt mee dat er nog 180 km resteren en dat het gemiddeld verbruik 3,5 l/100 km bedraagt. Uitgeput maar supergelukkig dat we de uitdaging tot een goed eind hebben gebracht met, sta me toe te zeggen, ‘de vingers in de neus’ (een beetje trots is wel op zijn plaats).

Onze eerste reactie is: foto's nemen en sms'en versturen. Iedereen mag gewekt worden om dat goede nieuws te vernemen. Zelf hebben we immers al lang geen oog meer dichtgedaan. De dageraad breekt aan en we worden getrakteerd op een schitterend zicht.

Met de resterende kilometers kunnen we zelfs de gerechtsdeurwaarder gaan oppikken op de luchthaven!

Maar eerst gaan we een hapje eten! Tijd om de auto te parkeren en een stadplannetje van Rome te kopen… Het is al 7 u. We sturen een sms naar een collega die sinds kort in Rome woont om te vragen of hij ons een goed adresje voor ontbijt op terras kan aanraden (Dank je, Adam!). We ontbijten dichtbij de Trevifontein. Daarna dwalen we een beetje door Rome terwijl we wachten op meer instructies over de komst van de gerechtsdeurwaarder.

14 u. Nooit gedacht dat we zouden uitkijken naar de komst van een gerechtsdeurwaarder – sommige beroepen hebben echt wel af te rekenen met vooroordelen. De gerechtsdeurwaarder neemt akte van onze onderneming, hij maakt behoorlijk wat aantekeningen en roept de info van de boorcomputer op. Ons gemiddeld verbruik was gestegen tot 3,6 l/100 km omwille van het stadsverkeer en het zoeken naar een plaatsje op de luchthaven. De gerechtsdeurwaarder feliciteerde ons – sympathieke man overigens.
Na nog wat verder gepraat te hebben over onze avonturen en nog wat aanvullende notities, is het al tijd om te vertrekken. De vermoeidheid neemt de bovenhand en we zoeken een hotel op om eindelijk wat te slapen.


Tot slot, een woordje uitleg over het traject met de Golf BlueMotion. Het hoort niet bij de opdracht, maar we denken dat het zeker het vermelden waard is.
De auto rijdt heel aangenaam en het moet gezegd dat de zetels heel comfortabel zitten. Een zeer aangename verrassing.
We stonden werkelijk versteld van het verbruik. De bedoeling was om tot aan het Colosseum te geraken, maar we hadden nooit gedacht dat we het zouden halen met een gemiddeld verbruik van 3,5 l/100 km en 180 resterende kilometers. We hebben uiteraard getracht om zo ecologisch mogelijk te rijden, maar we hebben daar niet bijzonder hard voor geoefend. Naar Rome reizen voor 57 euro is mogelijk en heeft geen immense inspanningen gevergd. Sommigen zullen zeggen 'ja maar, jullie waren wel aan het ecorijden, met een gemiddelde snelheid van 76 km/u ....'. Dat klopt. Bezuinigen betekent ook dat je het met minder moet doen, dat je bepaalde ‘offers’ moet brengen - dat is geen geheim. We hebben getracht om te ecorijden, maar het was de eerste keer en we volgden slechts enkele aanwijzingen van een VW-medewerker. We hebben geen speciale 'rijles' of opleiding gevolgd. Bovendien werd onze gemiddelde snelheid vooral getemperd door de talrijke heuvels, tunnels, wegwerkzaamheden, doortochten door bebouwde kommen en tussenstops. We behaalden een algemeen gemiddelde van 100 km/u, we haalden vrachtwagens in we werden onderweg niet onthaald op protesterende claxonnades.
Balans: petje af.